Parmaklıklar Ardından
Karşımda olsaydın,yüzyüze
Bunları sana söyleseydim.
Acaba söyleyebilirmiydim!
Yoksun işte...
Böyle olmasını hiç istemedim
Beni bu beyaz sayfalara
Sen hapsettin
Sana sarılmak isterken,
Kalem denen bu cansıza
Sımsıkı sarılmam bu yüzden.
Yıldırım gibi çarpıp,yıkıp
Küle çevirip giderken
Yüreğimi bu dünyaya hapseden
Sensin sen!
Şair falan değilim ben
Yazışım senin yokuluğundan
Sana söyleyemediğimden.
Şimdi bu yaprak kadar cansızım,
Bu satırlar kadar seninle dolu.
Bütün bu harfler,bir bakıma
Benim ve kalemimin gözyaşları,
Sarılıp dertlenip ağlaşmamız.
O benim hiç güldüremediğim,
Mutlu sözler yazdıramadığım
Hapishane arkadaşım burada,
Bu bembeyaz büyük boşlukta
...
Ellerin bu hücreye dokunursa
Gözlerin gözyaşlarıma değerse
Kalbin birkerecik atarsa benimle
Yetmez,bilirsin ama...
Mecburum,idare etmeye
Ölene dek bir umutla beklemeye
Bir gün ziyaretime gelirsin diye
Hatta beni kurtarır belki! diye...
Yalçın Çınar
|
