Şimdi Sıra Yine Bende
Bu gün
anlamsız kaldığım bir gün.
Kahkahalarımla savaşı çığırtıyorum.
İçimde saklanan düşmanlar
beni de kendilerine katmak istiyorlar
‘Yok yok olmaz’ diyorum.
Bir çocuk sesi geliyor kulağıma,
çocukluğum bile sinirleniyor bu yaşadıklarıma.
Çift kale rakipsiz bir futbol maçının
taraflı hakemi olarak
başlıyorum bu zaman oyununa.
Solduğum dalda takılı kaldım.
Belki bilmezsin ama bu oldukça cüretli bir acıdır ki
acıta acıta bitirir içindekini.
Yüzümün bir yerinde kalan gözucun ile
bir de saklandığı yerden çıkmaya çalışan kelimelerin,
o üç harf gibi -aşk-,
adım gibi,
sen ve ben gibi,
gelecek gibi,
geçmişten bir dün gibi
yaşamımda dip daldı.
Esir aldın beni,
Ödeştik.
10/1998 İstanbul
Ece Karaboncuk
|
