Söz Kurşundan Ağır
çalınmış akşamlar da
ve yarım kalmış şarkılarda kaybettiğim izler ah
ah yalınayak tozlu yollarda yürüyen çocukluğumun saf günleri
ah ateşe durmuş aşamüstleri
ah uzaklarda kalmış mavilikler
neden çaldınız gözlerimden uzayıp giden bir senfoniyi
oysa
ölümlü bir ağacın ilk su gördüğü gün gibi
bir karanlık hücrede ağaran günün ilk ışığı sanmıştım
ben bu geçen gölgeyi
ve ruhumda her insan bir tebessüm dü
neden yargıladınız bir dalgadan içimize vuran parıltıyı
o ki bir buluttan adımını atarken aşşağıya
özgürlük sanıp kanmıştı yalanımıza
o ki bir sükuta dem olmuştu biraz çekingen isyanıyla
bir damla da öldürdük ya güllerin çalımını
son kurşunumuz tükendiğinde
onurumuzu sürdük kavga meydanına
gün oldu kurşundan da ağır oldu sözümüz..
ve artık ağaran bir sonbahar yaprağında
dalgınca yere diktiğimiz yüzümüz
ne zaman başkaldırsa
uzaklara dalar gider
utancımız yok
insan gibi insan olmakdan başka
gün olur enginde bir mavilikde
yankılanır sözümüz
gün olur
söylenecek söz kalır dünyada....
İsa Sarı
|
