Uykusuz Gece
Gece.Elimde açılıyor tüm bulvarların kapıları
Sana söyleyemediğim düşlerimi örmede
Sana yollanmamış bir mektubun içinde
Kendimi izinsiz izlediğim bu kent
Bırakmıyor peşimi, geçmişimle birlikte
Neler neler çıkıyor/çıkmıyor karşıma
Kaçsam diyorum
Nereye
Bölünüyorum yaşlı Kore`nin yüreği gibi ikiye
Sabah yakın, mehtapsız bir grilik
Çin Seddi`ne mı, Kafkasya`ya mı çekiliyor tül
Ülkemin üstündeki kara örtüyü kaldıramıyorum
Acı gibi yayılıyor gövdeme yerleşememek
Yerleşmek korkusu göçebeliğimden
Utanarak/Ayıplanarak sancıyor bir yerlerim
Uyku tutmaz artık beni
Kimi tanıyorum şu dört duvar arasında
Kime telefon açsam şimdi
Kimin bölsem uykusunu
Çağırsam yanıma/yarınıma ve dertleşsek
Sana uzanamıyor ellerim
Başkalarının sıcaklığına alışamamış ellerim
Dostunu/düşmanını tanımamış ellerim
Sabah.Bir başka dili kuşanıyor bilmediğim kimliğim
Bir başkası gibi okula gidiyorum
Çantamda anamın vatanından gelen mektuplar
Duymuyorum konuşulanları/anlamıyorum okuduklarımı
Şurada vurulan Niko muydu/gençliğim mi
Omzuma neden hiç bir mart konmadı/dert mi buda
Avuçlarımı ilk kim terletti
Hangi otobüsten bilet almıştım ben
Yönüm ne yanaydı unuttum
Bavulumda ne vardı unuttum
Kimlerle öpüştüm unuttum
Yaşlı gözlerim geride kaldı
Ne zaman gelmişim ben bu yüreği parça parça kente
Neresi burası, uzak mı bize
Meraklılara ne söylerim önüme açınca haritayı
Kin dolu bakışları nasıl çevirsem bir başka dile
Açmayın bacaklarınızı dağlar göller
Akşamı saklayın içinizde
Karanlıklar, o hain karanlıklar kalsın derinliklerinizde
Biraz mavi gönderin, ışık gönderin
Düş/me kendine
Gece. elimde acılıyor tüm gürültü ve cinselliğiyle
Dişiliğiyle
Sana söylemek istediğim şeyleri söyletmiyor
Bana/Sana yazılmamış bir şiirin içinde.
24 Kasım 97
Cem Özkök
|
