Etme
Gel şu fani hayatı aşkınla zehir etme
Feda olsun dediysem canımı mehir etme
Sana mihrin olarak gel kalbimi vereyim
Bu ihsanı reddedip dünyamı zifir etme
Sana müştaktır gönlüm, vuslatın olacaksa
Değil mahşer gününe, yarına tehir etme
Gözlerime çöküyor hicran yüklü bulutlar
Yanağımı kanlı yaş akıtan nehir etme
Gönlüme gireceksen ebedi kalmalısın
Bir gün çekip giderek metruk bir şehir etme
Kabule niyetliysen tebessüm et, malumdur
Beni dile düşürüp, avama zahir etme
Cilvenin vakti değil, fırsat varken tez davran
Sonra başka yar ile görürsen kahir etme
Bırak gamsız yaşayım, seyyah bir derviş gibi
Boynuna aşk yuları vurulmuş vezir etme
Çiçek dalında güzel, sevda yürekte yaşar
Gel, yaşasın diyorsan, gözlere teşhir etme
Yari başka biriyle görmek varsa kaderde
Karanlık kalsın dünya, Ey güneş, tenvir etme
Bilirsin ki yokluğun alemden kopuşumdur
Beni okyanuslarda ıssız bir cezir etme
Başkasına gidişin beynime kan sıçratır
Aşkı kanla bitirip, günah-ı kebir etme
Özenmekten fayda ne Ferhat’ın Şirin’ine
Beni bütün dağları delmeye cebir etme
Senin pay-ı tahtında mecnun bir kul olayım
Bana aşkından başka hiç bir şey emir etme
Aşkını elmas diye taşıyorum içimde
Nankörlük yapıp, onu paslı bir demir etme
Yüzünü asman bana ölümle müsavidir
Gel, istihza ederek gönlümü kesir etme
Aşkınla çıkıyorum müşahhas bedenimden
Beni gerçek alemin cismine esir etme
Mahmut Nacar
|
