Halisinasyon
Karanlığa uzanan
şu gördüğün
Şu başkalaşan bakışlar
Görmeyi unuttuğumuz,
cisim
Bir baraka,bir su yoğrulmuşluğu
Ve sen
Bir uç denizsin artık benim için
Teknelerinin kazınmış boyaları
Ve güvertesinde,menepoza giren midye kokuları
Uzak artık o rıhtımlar
Beli bükülmüş,cekilmiş ayaklarından sular
Yerini sallanan ellerin anılarına sarpalamış koylar
Dumansız ,acısız uzaklaşıyor bak gemi
Ne yana kaçsam
Ne yanda boğuşsam dalga sesleriyle
Hep sana hep aşka çevriliyor dümeni
Bir yalnızlık çalınıyor diplerden
Yüzlerce yosun takılıyor üzerine
Durmadan boğulmaya çalışsamda bu denizde
Kopuk bir çapa oluveriyorsun tenimde
Deniz analarına inat çoğalıyorsun
Bir inci kadar zarif
Bir barbun kadar toysun çok zaman
Martılarca özgürsün alabildiğine
Uçupda hani başka mavilerde
sonra kapanan evlerine
O evlerki soluk derin uğultularla
Meltemlerle karışık yıldızlarla barışık
Ve sevişgen geceleri
yakamozlarla
Bu göremediğin sularda
Denizlerce güzel
Denizlerce savruksun artık
Karanlığa uzanan şu kocaman bakışlar
Ve tenindeki tuz,
dalga boyları salınışlar
yalancılıklarıyla,yalama olmuş
rıhtımlar
mürettabatı batık bir adadır artık
solan yalnıca kürdili hicazkar makamıdır
rakısı yarım kalan şişede
deniz de kaybolan kadındır
ve kazanan aşkın mürekkep balığı sırtına vurulandır
boylu boyunca toplanan bu sahilde
hangi göz gece denizi ıslak görebilir ki
Ömer Kıvanç
|
