İnanca
Sen kavgamsın benim
Sarp kayalıklardan,çorak topraklardan
Koparıp getirdiğim..
Bütünüyle kan kusarken gökyüzü
Bütünüyle ağlarken gözler
Ezilmeden , yorulmadan ağlarken
Yalanda olsa gülerek
Bütünleşen imanımla, tüm inancımla
Kopan bir yaprak misali kavrulan su istemeden
Ve başımı yukarılara saklayarak sakınarak
İnsan gibi davrananlardan
Tüm kavgaların içinden çekerek yüreğini
Yarasız, inanca getirdim seni
Sen türkümsün benim
Karacoğlanlarca yarimsin
Mevlanalarca semazen
Pir Sultanlarca darağacı değiş
Seni tufan dolu yobaz ağıtlardan
Güle yanık bülbül teninden
Ve zaferinden atanın
Son zaferinden aldım
Öteden beri de yanımdaydın aslında
Seni tanrıdan çaldım
Sen ruhumsun benim
Çiğneyemediğim sözüm ,cana kan şah damarımsın
Beni doğurmuş fukara anam
Sevgilere utancı giydiren avradımsın
Bir zeytin dalısın,aydınlatan tüm çevreni
Yada bir ak güvercin.özgürlüğe vurulan
havva gibisin
anadan üryan yalnızlığını ademe soran
asker postalısın çok zaman
Dikenli teller ardında
Bir çigara sarımına memleketini sığdıran
Ağlayan silahına sarılan,bayrağına dolanan
Sen adım,adım ,adımsın benim
Çoğu zaman bir umut bin küfürsün
İki çift gözsün..
İnsanlara bakıpda hayvanlara şaşan
Tırnaklarını yiyen sürülerce cocuksun
Top koşturamadan sokak aralarında
Acıkmışlığa alışan.ağlaşan
Sen sevgisin umutsun barışsın
Hadi kalk
kahpeliklere karşı kılıncını kuşan
dol insanım diyen yaratıkların içine
yağ ateşlerce yağ kancıklıklara
ya sevdayı yeşert yeryüzünde
yada gömül kendi karanlığına
bu acımasız düzen yalakalarını yıkamayacaksan
Ömer Kıvanç
|
