Yoksun
Yoksun artık sen;
Sesin inliyor duvar yamaçlarında
Bütünüyle yeşile döndükçe gece,
Gözyaşlarıma boğuldukça sarı deniz
Kara güller tomurcuklanıyor nar ağaçlarında
Sensizliğin bukadar zor olduğunu bilsem
Daha bir özenle boyardım seviyi
Kırıp tüm fırçaları tuvalleri
Resmini çizerdim tüm zamanlara
Hemde;
Gözbebeklerimdeki siyah uçlarlla
şimdi gece biraz daha gıri
oysa nasılda apak bırakmıştın geceyi
vuruldu tüm yıldızlar inan
kızıl bir alev parçası ayın en tutuk hali
ve benimse;
bomboş bir sevda yanımda kalan
ellerin;ellerimde yinede
gözlerin; tutuşan şafak diplerindeki diş izlerin
uğultular inlemeler kulaklarımda
ve bir tat damağımda
hani o;
terli öpüşlerden en mahrem yerlerinin...!
duruşun;kadınlarca
bastırışların;yürüyüşlerden kalan jop izlerine
pamuk ellerinin paletli panzere döndüğü an
bastırma deyişlerim var acıyla bastırmaa
her ah çekişimde yüreği kabarıyor faşistlerin
sonra gülüşün benim halime,
acılar özlemler içinde sevincin,
haz alışın özlemleri bastırmaktan
ağlayışın, acıyarak
gülerken bile;
inan her kahkahandan gözyaşı düşüyor yere
oysa!
Nasılda saydamdı alabildiğine sevdamız
Etrafından sevi görünürdü tümüyle
İnattık ve mutluluk adınaydı kavgamız
Ama zamansız düştü bak kollarımız
Yoksun artık sen,
Sesin inliyor duvar yamaçlarında
Kimimiz aşkı bulmuş ararken
Kimimiz hala dağ başlarında
Soluğumuz işte sevgimiz ta ıraklara
Tek bir gözün kaldı ey sevgili
Küçük bir zeytin tanesi
Tenin kaldı yarı ıslak ve serin
El değmemiş koklanmamış derisi
Öylesine çeker işte beni delice
En öpülesi tutkususundur esmerlerin
Yoksun artık sen
Sesin inliyor duvar yamaçlarında
Hiç gelmeyeceksin belki
Ve belki sensiz kapanacak
Sana ve aşka anarşist bu gözlerim
Ömer Kıvanç
|
