Acıları Sev
Acılar büyüttük çiçek saksılarında
Vurulmuşluğumuz hor görülmüşlüğümüzle
Birer birer yeşerdi kırılan dallarımız
Çiçek açtı bir merhabayla gündüze
Ondan öğrendik kendimizi sevmeyi
O verdi kuşatmasız emeği
İnsanlığımızın etimizi örtmediği yerde
Ondan öğrendik benliğimize boyun eğmeyi
Aşk kusardı kurda kuşa soysuza
Bin ah çektirine zeytin dalı verirdi
Hoş görüyle gidilir derdi sonsuza
Hayvanları insan gibi severdi
Bir olduk onunla
Ölüler yolladık yaşanılası ölümsüzlüğe
Gülerdi hepside tebessümle gülerdi
Kahpe kurşun vurmaz derdi bu canı
Allahsız dedikleri halde
O yüreğiyle cennete girerdi
Sonunda dinlemedik onu
Su verdik saksılardaki acılara
Boy boy kuşattı dört yanımızı
Sarmaladı sarmaşıklara yarınlarımızı
Ölümle elemle feryatla geldi
Kokusuz anlamsız sinsice
Kendiliğinden fırladı yaşlar pınarlarından
Aktı hiç durmayan nehire
Bir umutla bekledik bitmesini kederin
Kar beyaz yeşertiler umduk hayattan
Bıkmadan acıları bir elekte eledik
Öldü bir yanımız öbür yanımızla dirildik
Sonunda acıları sevmeyi de öğrendik
Ne kederler böldü bizi
Nede feryatlar kırılmışlığa
Öylesine yücelttik ki acıları içimizde
Sevgi gıpta eder oldu acımasızlığa...
Ömer Kıvanç
|
