O...
Gözlerini ilk gördüğüm anı hatırladım,
Bir çocuk vardı buğulu ve derin gözlerin ardında.
Yalnızlığımı gördüm gözlerinde,
Hüznümü gördüm,
İçime gömdüğüm heyecanı hatırladım
Her göz kırpışında.
Kendimden kaçışımı yakaladım
Gözünü gözümden ayırdığında.
Gözlerinin usulca her kapanışı
Yeni bir pencere açıyordu hayata
Neden kapattığımı unuttuğum eskilerin yerine.
Çiçek yüzlü kadının gülüşü bir unutuş idi
O unutuş ki yine beni bana dost etti
Sanki varmışım gibi...
Sanki tekrar unutmayacakmışım gibi.....
Melih Borağan
|
