Yaralıyım
Yaralıyım
Ağır geliyor yaşamak
Tüketmek durmadan
Sancılıyım
acı bile bir nimet bana şimdi
belki en insansı duygu, duyulası yaşanası
onu bile hissetmiyorsa bu yürek,
Korkunçum bu gece.
Kendime bile küskünüm
Hastayım hastalıklıyım
Acıya tapardım ben
acı bana güç verirdi
Mutlulukların bile içinden
Umutsuzluk üretip
O umutsuzlukla beslerdim hasta ruhumu,
Ancak bundan anlardı.
Şimdi aşka acı bulaştıramayacak kadar mutsuzum
Kendime acırdım önceleri
Uykulardan ağlayarak uyanırdım sabahları
Kendimi suçlu bulurdum
En ilgisiz insanın bile kaderinden sorumlu olurdum
Sevenlerin ıstırabına sebep sayardım seçimlerimi
Kendime kızar
Hem kendi yargıçım hem hakimim olurdum
Acırdı içim
Üzüntülerimi itiraf bile edemediğim gururla taşırdım
Onlardı benim erdemim
Şimdi umrumda bile değilse yaşananlar
Kaybolmuşum.
Şimdi acımıyorsa içim
Gün gibi ortada yalanlarıma inandıkça,
Yok olmuşum.
Hasta ruhumu özler olmuşum
Özlem Kılıç
|
