Bir Masal
Bir öykü yazıyorum sana kardeşim.
Bir masal bu.
Kalbinden düşen bir mavi boncuk
Gözünden damlayan mutluluk gözyaşı.
O boncuk gözlerinden dökülen gözyaşı...
Bir masal bu kardeşim.
Ne prensi var, ne de prensesi
Ama bir masal bu
Kaleminden kağıda sızan bir mürekkep damlası gibi,
Yalansız bir hikaye...
Gökyüzünün berraklığı gibi,
Bulut gibi, ekmek gibi,
Tertemizdi önceleri.
Bir su damlası gibi.
Kalbinden düşen boncuk gibi...
Öyle saf, öyle masum...
Önce ozonu delindi aldığın nefesin.
Bulut grileşti, ekmeğin sıcaklığı gitti.
Büyüdün sen kardeşim.
Yerdeki çöpü görür oldun.
Masaldaki cadıyı tanır oldun...
Bir masal bu kardeşim, dedim ya!
Cadı girdi prensle prensesin arasına
Gökyüzünün maviliği gitti.
Karardı boncuğun, yosun tuttu.
Çok büyüdün sen kardeşim
Mürekkebin bile soldu.
Büyüdün diyorum kardeşim,
Çok büyüdün.
Büyüdükçe sen
Daha da düğümlendi masa!
O düğümlendi, kör düğüm oldu.
Ama sen hala merak etmiyorsun masalın adını
Sence ne bu öykü, kimin öyküsü?
Senin, benim, onun?
Evet kardeşim; hepimizin!
Hayat, bu masal kardeşim,
Bir oyun gibi oynayacağın bir hikaye
Ne cadısı var, ne prensi, ne de prensesi...
Ama hala anlayamadın değil mi kardeşim?
Boncuğun neden yosun tuttuğunu,
Mürekkebin neden solduğunu,
Cadının kim olduğunu...
Merak etme kardeşim
Biraz daha yaşarsan
Bulursun düğümün çözümünü.
Biraz daha dinlersen masalı,
İşte ozaman gök mavileşir.
Ozaman temizlenir boncuk
Ozaman renklenir mürekkep...
Büyü kardeşim!
Büyü sen.
Ama masalı dinleme sadece
Masala gir.
Prens ol, prenses ol!
Cadı olma!
Kalbinden düşen boncuk ol!
O boncuklar sevginin ipine dizilsin
Gök mavileşsin
Ekmek ısınsın yeniden.
Gülsün yüzün
Ozon kapansın...
Masal da böylece bitsin kardeşim
Gökten üç elma düşsün
Senin olsun!
Benim olsun!
Onun olsun!
Eda Erman
|
