Zafer Türküsü
Ne var biliyormusun?
Alıp başımı gitmek istiyorum.
Kimsenin göremiyeceği
Bencilce, biliyorum ardımdan bakacağı
Bir yere.
Ne var biliyormusun?
Uykuya dalıp gitmek istiyorum.
Tüm solmuş papatyaların kaybolacağı
Kabusların renkleneceği
Bir uykuya.
Ne var biliyormusun?
Evet, biliyorsun.
Umudumu kestim bu dünyadan
Dalgalar boyumu aşıp çarpıyor kumsala
Ama köpükler yok.
Çiçekler açıyor gün doğduğunda
Ama renkler solgun.
Üşüyor çocuklar, aç!
Vahşet var gözlerimi açtığımda.
Kan revan içinde sokaktaki insanlar.
Bazen gözlerimi çevirip göğe bakıyorum,
Ama yok, şu yanan ateşlerden değil,
Ruhumuzda çağlayan nehir bundan değil,
Asfaltları çürüten adımlar boşuna atılıyor!
Rüzgarlar boşuna esiyor!
Sefil bakıyor güneş gibi parlaması gereken gözler,
Yıldızlar gecede, güneş gündüzde kayboluyor.
Biliyorsun, herkes biliyor.
Çiçekler açmadığı zaman bitecek bu kavga.
Yürekler sustuğu zaman dinecek bu sağnak.
Elimize iğneler batacak.
Bir ipin azizliğine uğrayacağız.
Belki suskun gözlerimiz kapanacak.
Ama biz hiç susmayacağız
Uyumayacağız geceler boyu.
Karanlık engellerden kaçmayacağız.
Bildiğim birşey daha var;
Sonunda parlayacak gözler,
Güneş bile kıskanacak.
Göreceğiz yıldızları
Aydınlık günlerin gecelerinde...
...Ve çığlıklar atılacak,
Zafer Türkülerinde! ! !
Eda Erman
|
