Labirent
Kartondan evlerin
Kan kırmızı duvarlarında
Ara sokaklar çizdim..
Halkaları severdim,
sonra bir gün halkalar büyüdü içimde
Labirentlere bölündüm..
Kan kırmızı duvarların
ara sokaklarında
halkalara sevdalı
düzgün dört yüzlü bir labirenttim...
Aynalarım vardı
Taze kırık kokusuyla ayrıştırılan,
Karanlıkta yansımıştın
kucak dolusu ay mevsimlerinle.
çıkmazlarım senin siluetine gebe
çığlıklarınla yoğrulurken,
nefesimi boğazımda tutup
taze kırık kokusuyla
kırmızı odalarımın ara çizgilerinde
halkaları bi başına bırakıp
labirentine daldım...
soğuk iklimlerinin tadındaydım..
difteri olmuş solgun kederimle
bir köşe sonunda vedalaştım
sen ve senin parçalanmış aydınlık yüzünün
kan kırmızısı duvarlarında dolaştım..
önce halkalarına sevdalandım
sonra labirentlerine...
bedenime çizilmiş yarı dinç şiirlerinle,
tesadüflerinin esaslı kafiyesi,
labirentlerdeyim şimdi...
labirentlerindeyim...
Tuğba Uçar
|
