SAVRUK KIR ÇİÇEĞİ
savruk kır çiçeği
dalgın uçuşlardadır bu dem
terk edilmiş uğursuz gecede
uğultu rüzgardan yankılanır
sil baştan ısıtmalı üşümüş ruhları
yeniden düşmeli kadının ezeli rahmine
derinde apansızın kalkışan
o akrepten azade
savruk kır çiçeği
semalarında kentin
eteklerden yükseldi karışarak soğuğa
taptaze bir rüyadan kopararak kendini
kahır gizledi yalnızca bağrında
zeytin dalları bile küsmüş
gözyaşı derledi yıldızlardan
acı topladı zorlu sağanaktan
ve astı yüzüne kır çiçeği
yola düzüldü
ayrılık ne ki ölümden gayrı
ne ki yalnızlık… seçilmiş besbelli
sürgünde bir boşluktu oysa
gönül küskünlüğü
aşk yazar sevda yazar
acı yazar da
boşluk ne yazar ki?
dert çıkını doldu bu akşam
çileler derlendi bir kabustan
kandı sağılan
karanlıkta damardan
astı yüzüne mahzun bir gülüş
süzüldü yavaş yavaş
yola düzüldü
savruk kır çiçeği…
(22 Mayıs 2003)
Naime Erlaçin
|
