İstanbul
Sana geldim yıllar önceydi
Sığındım yuvasız kuşlar gibi
Gürültülü bir huzurun vardı, aldın beni
Kendine sev dâladın yüreğimi.
Bazı gün geçmişin acılarını dinledin
Eşsiz sahilinde beynimi dindirdin
Hatta, yattığımda kayadan yastık verdin
Bir çırpıda kendini sevdirdin.
Gideyim dedim sana, kal dedin
Ben gibi binlerce insanı gösterdin
Kırık bir sevda alıp yepyeni umutlar gösterdin
Belki kendimi sevmeyi öğrettin
Boğazlarınla, trafiğinle, sahilinle, üstüme geldin
En sonunda beni kendine aşık ettin İstanbul.
Tunahan Ermihan
|
