KARA KAPLI
gel buraya kara kaplım gel
bilgisayar da yatağa girmiyor ki! ...
uzanalım seninle şöyle bir
ben söyleyeyim sen dinle
ben yazayım sen oku…
tek yumurta ikizi mi olduk ne
düşünüyorum düşünüyorsun
lafı dolandırıp yazıyorum
şeytan olup önüme dikiliyorsun
bilmece çözüyoruz bazen
bilmece sunuyoruz
eğlenmenin bin türü var ya hani
bu da kara kaplınınki besbelli…
aşkın ispatı yoktu da
vefanın vardı
en çok oradan vuruldum ben
“yumuşak karın” diyorlar ya işte
belki bir kalıntıdır Aşil’den
konuşalım kara kaplım seninle
derinden derinden…
alışkanlık oldu çiçek sulamak
bir de sen
ne de çoğaldı bu çiçekler
hayatımı sardılar aniden
balkon çiçeği salon çiçeği
acı çiçeği `kötülük çiçekleri`*
en önemlisi gönül bahçemin çiçeği
bir hortum tutsam var ya yaşama
dönülür mü ki siyahtan pembeye
pembeden yeşile birden…
gel kara kaplım gel
ben seni anlarım sen de beni
gayrisinden kuşkuluyum gayrı
eline kan bulaştı vefanın
düştü kolçaklar
aşkı ayrı koy da gel
bir tek o haramdır seninle
kalsın aşk! ...
biz ki siyahtan erguvana bir yolculuktayız…
*”Kötülük Çiçekleri” – Les Fleurs du Mal (Charles Baudelaire)
(22 Mayıs 2003)
Naime Erlaçin
|
