Kumdan Kale
kendimi bir aşka yazamadım daha
eflatun bir gölgeyim bilmiyordum bunu
can sıkıntısı da diyorlar bolca yemek yedim
çok dolaştım avare çokça rakı içtim
kendimi yineleyip aynı hikayeyle
İstanbul’da Beyoğlu’nu seven biri
ama o da bilmiyor nasıl ve neden sevdiğini
aklında biri var uzakta olan
bir gün tramvay altında kalacak
acısı varmış gibi ağlamaklı dalgın geziyor
Çankaya’daki dostum da diyebilirdim
başka biri bu: ben tanımamışım
bana dilsiz demeyi seviyor
geldiğinde bulamamıştı beni
gittiğinde de ben yoktum gitmiş
Danimarka’da bir deli
aklını sınıyor anlamadığı bir şiirde
demek ki diyorum beni de anlamaz bu
kendini de anlamaz deliliğini de
oysa kendi de güzel deliliği de
yalancı dünya
kendimi bir ayrılığa da yazamadım daha
Emin Akdamar
|
