ÇOK ŞÜKÜR
Hazan bir düştü yaşanan her şey
Susmayı gerektirdi sonra
Ve gözlerimizdeki sonbahar hüznüydü
Yanaklarımızdan akan ise sevdaydı sadece
Zamana mı yenik düşmüştük
Yoksa sevdamız mı yitmişti sonsuzlukta
Düştüğüm bu boşluğun adı neydi
Veya tutunacak dallara ne olmuştu
Ve binlerce benzer soruydu beynimdeki
Düşerken sevdandan aşağı
Sonsuzluktu anladığım ve hissettiğim
Terlemiştim ve üşüyordu bedenim
Acaba hasta mıydım veya ölüyor muydum
Susmak, zorluyor sürekli bedenimi
Gözlerimi açtım ve her şeyin
Bir sonbahar yağmurunda
Omzunda uyurken başımın
Düşmesinden ibaret olduğunu anladım
Çok şükür...
Tunahan Ermihan
|
