Yüzük
Bir bedeli vardı elbet
Zırhlarımı çıkarıp, gözümü karartıp
Hayata akmanın bedeli
Yeri geldi şimdi ödenecek.
Maskeler takılacak bir bir
Yer yer
Şimdi savunmasız yapılan bu savaşta
Alınan yaraları sarma zamanı
Şimdi ayağa kalkma
Şimdi her zamankinden daha fazla
kendime saygı duyma zamanı
ne kadar içimle çelişse de
daha dik durmalı başım
yüreğim ne kadar eğilse de
daha umutlu olmalıyım
kapılar kilitli olsa da
Şimdi yalnız kalmalıyım
Sonsuza dek aynı gururlu maskeyi takmalıyım
Bundan sonra olacaklardan sorumlu değilim
O yüzüğü takmalıyım artık
Gururumla barışık yaşamalı
Tek başına –var- olmalıyım şimdi
Kendi ayinlerimde yenilemeliyim içimi
Hayatımı, kendimi
Bazen kaybetmek de gerekiyor
Baştan başlayabilmek için
Gülümsemek de gerekiyor
Yeniden kurabilmek için kendini
Şimdi daha bir başındayım sanki hayatın
Olamaz artık tutkuların saltanatı
Yıkarım kırarım dağıtırım her şeyi
Yıllanmış sevgileri bile hiçe sayarım
Ama eğmem yüreğimi
Artık söz veremem
Benim sözüm kendime
Belki uçmak da yok ama sürünmek hiç yok
O yüzüğü taktım bir kere
Kendime aitim artık.
Ayin bitti
Kulluk bitti
Yüzüğümü taktım
Kendi tanrımla sevişiyorum şimdi.
Özlem Kılıç
|
