Sırdışı Bir Koşuk
Birileri,
biryerlerde,
yinelerken senin sözlerini,
o hiç başlamak ve sonlandırmak istemediğin özlemlerini
söyleminde tütsülüyor işine gelmeyeni her sabah aşısız yaban zeytini.
Adımlarına yetişemediğim sıcak bir sonbahar, başparmağımda kuruyan mürekkebin ağırlığı ve gündoğumunun bakırsı kokusu içimi burkan dert şimdi.
Sanki,
sanki
gizemli ve ağır;
sanki
bir sır.
Birileri,
biryerlerde,
söylerken yalnızlığın ebedi şarkılarını,
detone bir an yokluğun vokalistliği
ve rüzgarın yönünü değiştiren soru;
tüm insanların bir filozof olup da bunu bilmemesi.
Soytarının soykütüğüne kayıtlı,
doğal beklentilerimizi karşılamayan devinim,
sanki
hayranlık ve korku,
sanki
ümit ve düşkırıklığı.
Güneş etrafında dolaşmanın kazancı nedir?
Ey, suçu sokaklarca paylaşan günlük felaket bağımlısı insanlar!
Nehri kendine çağıran deniz,
bir an depreşir
ve durulur.
Bilir ki, ne kadar depreşse
kumlarca o kadar yutulur.
Değil mi ki,
özgün kimliğinde sakladığı yaratı,
zorunluluğun prangalarından kurtuldukça
ve düşünceye köstek vuran dogmalar kudurdukça;
Arşimed ile Galileo arasında
yerçekimine kapılır,
şafakta taçyaprakları boydan boya hırpalanır ama
sır,
taşı konuşturuncaya değin
söylenip
durur.
Ejdan Sadrazam
|
