Canım Benim
Dün yine özlemlerimin doruğundaydım,
Ulaşabilsem demiştim o mahmur gözlerine,
Evet, seviyorum diyebilmeme bir daha
İstemiştim gözlerimle anlatmaya,
Ne güzel baktın gözlerime başını kaldırarak istekle,
Hoşgeldin dediğin sesin yankılandı kalbimde
Heyecanlıydım yine ilk günkü karşılaşmamız gibi
Sanki Seni Sevmeden yaşayamam dercesine
Aynı frekanslardaydık kalbimizle,
Eline dokunmak istedim, `hayır` dedin o titrek sesinle
Espriydi tabii ki ben de öyle anladım
Yüzüme bakmadan, bana sırtın dönük
Küçük çocuğun utangaçlığyla birtanem,
Üşüyorum dedin ve diyorsun
Ama ben daha fazla donmaktayım
Bunu anlatabilmek kolay aslında
Sana sarılarak `SENİ SEVİYORUM`
Kulağına sıcak fısıltılarla ulaşmak,
Ama eğildim, fısltılarla diyemedim,
Evet şimdi diyorum;
ve `seni çok seviyorum`.
(Fatoşuma -16 Kasım 2001)
Fatma Pamukçu
|
