Sen!
Farkında mısın?
Hiddetlenmişsin!
Cümle kuramıyordun.
Aklına ne geldiyse.
Öylece konuşuyordun.
Dinlemek zorundayım.
Yaranı anlamalıydım.
Yaklaşınca yüz hatların.
Öylesine gerilmişti ki,
Çaresizim, dinlemeliydim.
Tükenmiştin ama dinmedin!
Ahengini dahi kaybetmiştin.
Nezaket yoktu, kinlenmiştin.
Sen, hala kendine gelmemiştin.
Bir söz hakkı dahi vermiyordun.
Ne olduğunu bende, anlamalıydım.
Ama sen, ağlıyordun, bağırıyordun.
Seni bırakamazdım, zorundaydım.
Sesin dahi kısılmıştı, ama sen durmadın.
Öyle bir kızmıştın ki, yorulmuyordun.
Dayanamadım, önünde diz çöktüm.
O zaman sen, boynuma sarılmıştın.
Sevgini, kimseyle paylaşmayacağını,
Sakin bir sesle, kulağıma fısıldamıştın.
İşte ancak o zaman anlamıştım, seni.
Oysaki ben, habersizdim, her şeyden.
Mustafa Cilasun
|
