Güne Bakanlar Gibi
Küçücük ellerim, benim küçücük ellerim
yönünü bilmez,
aceleci civcivler gibi koşuştururdu,
istendiğinde
bir
bardak
suyu...
döke saça getirdiğimi kana kana içen
kocayürek
babam:
“Şeker be şeker gibi mübarek su
oğlumun ellerinden” derdi.
derdi de
bulutsuz bir bahar günü gibi
gülümserdi yüreğim...
adın değdi
parmak uçlarıma
ergen bir umudu sahiplenip
yine,
bulutsuz bir bahar günü gibi
gülümsüyor yüreğim...
oysa
bir sigara atımlık zaman öncesinde
parmak uçlarıma dolanıyordu hüzün
ya tutup yüreğime özenle yerleştiriyordum
ya da avucumun içinde eziyordum o’nu
kanadı kırık bir serçe gibi
yarıyordum zamanı
gökyüzü niyetine
birden sarı bir çiçek düşüyordu önüme
kara bir ışık akıyordu zamanın dehlizlerinde
ellerim, o özgürlüğüne düşkün ellerim
unutkan ve hırçın bir sevda ile
kelepçeleniyordu
sayılara, olaylara dolanıyordu da dilim
dönüşü olmadığını bilmiyordu o, gittiği yerin
dilsiz gevezeler mevsimi gibiydi zaman
şaşırıyordu iklim
kısaca;
kırsal yalnızlıklarıma
kentsel mobilyalar düşlediğim
bir zamandı
sıcacık bir çay gibi
içimi ısıtacak bir şeyler arıyordum
sakil bir sevdanın çelmesiyle
üç otuz uzanmışken yere
çıkageldin
adın değdi parmak uçlarıma
elin değdi
neşen değdi
umudun
yüreğin
aklın değdi
ve
günebakanlar
gibi
sana
dönüyor
yüzüm
ve
yüreğim...
Nevzat Tekin
|
