Ey Can
İntizarınla çöller
Deli ve divaneydi…
Firkatin bir kor idi,
Alev idi dile can…
Sana delicesine sevdalı kum denizi,
Gelse de anlatsa bir,
Mümkün olsa dile can…
Nasıl yandı kavruldu,
Nasıl döndü çöle can…
Rüzgar yanık bir neydi,
Ağlayan, uğuldayan
Gam yüklü teraneydi,
Sensiz eylerdi daim,
Sahralarda nale can…
Böyle bir intizarla,
Kavrulurken bu sahra,
Kumlarda bir heyecan,
Alemler buldu bir can,
Hayat geldi sümbüle,
Itır geldi güle can…
Dindi yangını birden,
Kızgın kurak çöllerin…
Ve o rüzgar, o rüzgar,
Estikçe serin serin,
Kalbi güldü toprağın,
Ve bütün alemlerin…
Ve bu mesut müjdeyle,
Öyle ki koptu birden,
Alemde bir velvele,
Şafaklar döndü güle,
Kainat buldu bir can,
Kumlarda bir heyecan,
Gül pembe bir gülşenden,
Yepyeni, pırıl pırıl,
Bir gün doğdu çöle can…
Faruk Gürbüz
|
