Sensizlik
Isıtmak için mavisi buz kesmiş gökyüzünü
Masum bir sevda üfledim
sabahın karanlığından senin aydınlığına
Kahve buğulu gözlerinin öteki yüzünde
Güneş çoktan battığında…
Anılarımın içindeki baharatlı hüzünler
gem vuruyor tebessümün hırçın kanatlarına
kapatılırsa gülümsemelerim haralara
bil ki;
tez alışır tutsaklığa…
Martılardan önce geldi seni taşıyan gri bulutlar
Yağmur damlasının bebekliğine sarıldığımda anladım
rüzgârı kucakladığını
ve hissettim
iyot kokusuyla beni aldattığını...
Necat Necdet Demircan
|
