Sensizlik
Isıtmak için mavisi buz kesmiş gökyüzünü Masum bir sevda üfledim sabahın karanlığından senin aydınlığına Kahve buğulu gözlerinin öteki yüzünde Güneş çoktan battığında…
Anılarımın içindeki baharatlı hüzünler gem vuruyor tebessümün hırçın kanatlarına kapatılırsa gülümsemelerim haralara bil ki; tez alışır tutsaklığa…
Martılardan önce geldi seni taşıyan gri bulutlar Yağmur damlasının bebekliğine sarıldığımda anladım rüzgârı kucakladığını ve hissettim iyot kokusuyla beni aldattığını...
Necat Necdet Demircan
|