Parkam ve sen…
Kuytu bir günün akşamında,
Her nefesinin sindiği parkam,
Yalnızlığına çaresiz kalıyordu.
Her gözeneğinde seni arıyordu.
Günlerin perişanlığını sensiz,
Yaşarken, her anım yine sendin.
Sensiz geçirdiğim her bir zaman,
Karanlığımın, zifiri yaşamasıydı.
Parkam sen olmuştun, örtüyordun,
Kalın kalasların üzerine abanırken,
Üşütmeyen, senden sinen kokunu.
Beni uykuda severek kucaklıyordu.
Mustafa Cilasun
|
