Bir Avuç Toprak Uğruna
Ey aşk denen kahpe bahar!
Ey ceylan gözlü aç sırtlanlar!
Yeter bu çektiğim işkence ve eziyet
Sana bir çift sözüm var, biraz sabret
Sonra da defolup git, görünme ufuklarıma
Sabrım çoktan taştı, inanmıyorum artık sana
Beni isyan ettiren, beni hayata küstüren
Beni benden bıktıran sensin, sadece sen
Beni çiçeklerle kelebeklerle kandırdın
Sonra, sokak köpeklerine bile utandırdın
Ey aşk, ben seni bulut sandım güneş sandım
Yıllardır senin kara ateşinde yandım
Bana sen koklattın mahşer çiçeklerini
Bir yudum içmeden sarhoş ettin beni
Önceden, hiç değilse ölmeyi arzu ettim
Şimdi yaşıyorum ama, duygularımı yokettim
Koskoca bir hiç uğruna yaşıyorsam eğer
Ha yaşamışım, ha ölmüşüm ne farkeder?
Gül mü var yoksa yılan mı
Nedir o titreyen şey ellerimde?
Kan mı yoksa tuzlu dalgalar mı
Nedir bu kor gibi yanan, gözlerimde
Sevgilim mi yoksa Azrail miydi karşımda duran?
Ne farkeder ki artık, ölüm bile olsa yüzüme vuran?
Küçüktüm, aptaldım ve bebek gibi saftım
Taptazeydi ve yemyeşildi umutlarım
Çekirge bir sıçrar, iki sıçrar, üçüncüde..
Anlar ki, çok, çok yüksektedir yıldızlar
Al götür, cehennemime odun olsun kuru dallarım
Şimdi git, lanetler olsun yaşattıklarına
Gözyaşlarımla suladım, ölüm ektim bıraktıklarına..
(13.12.1994)
Vefa Lök
|
