Ey Aşk
Ey aşk !
Sessizlikten usanmadın mı
Usanmadın mı beni
Ve de benim gibileri
Ardın sıra koşturmaktan
Nesin sen !
Bir kor gibi
İçin için yakar mısın adamı
Yoksa
Unutturur musun bakkaldan ekmek almayı
Eve erken gitmeyi ya da gülmeyi
Kimsin sen !
Ne geldiğin yer belli ne de gittiğin yer
Belirsizlikler içinde, karmakarışık…
Acayipsin işte
Sen var ya sen…
Alıp götürürsün akılları baştan
Tek bir sözcük
Tek bir nefes bile yeter sandırırsın adama
Yok,
Hayır…
Hiçbir şeysin sen
Hem de hiçbir şey !
Ne sanıyorsun ki kendini !
Bir Leyla ile Mecnun
Bir Ferhat ile Şirin mi adam etti seni
Bil ki…
Artık kimse unutmuyor bakkaldan ekmek almayı
Kimse, bir nisan sabahı şarkılar söylemiyor
Ve kimse uzanmıyor kırlara
Bir ilkbahar sabahı
Peki ya ne oldu…
Nerde senin o sadık yarin
Uyuyan güzel bile
Koruyamadıysa masallardaki masumiyetini
Nerde…
Ya, işte böyle dostum
Titanik battı belki ama
İçindeki aşk batmadı diyenlere
Sefam olsun
Battı işte !
Titanik de battı !
Aşk da battı !
Artık kimse kandıramaz beni
Kimse
Beni bu güzeller mahvetti dedirtemez
Gene de …
Yani ufak da olsa bir umut…
……
Ama olmaz ki…
Söylenmez ki sevda türküleri
Bu betonlaşmış yüreklere
Ve unutulmaz ki
Bakkaldan ekmek almalar
Bu cari hesap düzeninde
Peki ya o zaman
Bir ütopya mıdır acaba
Hala Leyla`yı aramak çöllerde
Bilinmez ki…
Bilinen bir gerçek var ki
O da
Eğer hala
Aranacak bir şeyler varsa bir yerlerde
Değişmiştir artık
Arayış şekilleri
Her şey bir sanal dünya
Ve her şey bir yapaylık…
Bu gidişle, bizim yerimize
Bilgisayarlar öğrenecek
Seksek oynamayı, uçurtma uçurmayı
Ya da aşkı…
Bu gidişle…
23. 3. 1999
Şengül Gökçe
|
