Yönsüz Erdemliliğe Hayır
hep olum çığlıklarıydı karsımızda sanki
yanan ozanlardı
acısız bir sabah
zindansız bir aksam ya da
insanların öldürülmediği bir Ogün, geçmiyordu
savaşmalıydık demek... demek yetmemişti...
demek susmamalıydık...
çıkarmadan mutluluğu uslarımızdan
ve yitirmeden inancımızı aydınlıklara
size benzeyemezdik, hayır
yüreğimiz, en güçlü silahımızdı bir yerde
ölülerden farksız mi olmalıydık
bırakıp ilkelerimizi
yönsüz bir erdemliliğe, hayır
is değil, kahramanlık yoksa...
asıl olan, mutluluk mudur, öyle midir...
tiksinti, önceleri bir tutkuydu
o, yönsüz erdemliliğinize
bir yanıttı ya da
ayrıntılarında belirlenir kuralların
özgürlük ya da çelişkileri toplumumuzun
uygun ortamlarda, buyruk seven...
marslarla değil, şarkılarla uyanacak çocuklarımız
özgürlük soluyacaklar sabahları
seviler... barışlar... kardeşlikler...
erdemli çocuklar doğuracak artık analar
bir düş mu ne?... bilmem...
içimden öyle düşünmek geldi biran
özlemişim...
Ergun Evren
|
