Yanan!
“ararsan konuşmam, ararsam konuşma...”
.................
Ne kadar süreceğini hiç düşünmeden başladık,
Ama bizden başka herkes
Fazla sürmeyeceğini,
Hatta hemen bitmesi gerektiğini öğütlüyordu bize,
Olsun dedik, karşı koyduk
Birbirimize, aşık kıskandıran gözyaşları döktük,
Şair ağlatan sözler söyledik birbirimize...
Sonraları,
Seni hak etmediğimi düşündüğümde
Sanki karşı koyulabilecek bir duygu gibi
Aşk’a karşı çıktım,
Bendekini hapsettim,
Sendekini görmezlikten geldim,
Sürekli kaçıyordu bendeki aşk, hapis olduğu yerden
Sendeki sürekli gözümün önüne geliyordu,
Ve biz birbirimizi yaşadığımız sürece
Bir “ama” kelimesi geliyordu
En çok söylemeyi istediğimiz cümlelerin sonuna,
Mesela
“Seni seviyorum ama...”
dediğimizde, samimi olamıyorduk artık birbirimize,
birinin iyiliği için,
diğerinin fedakârlık yapması gerekliydi, ki
böyle bir fedakârlık kimseden istenemezdi açıkçası
öldür kendini deseler çok daha kolay yaparsın...
bir fedakârlığın nasıl bir aptallığa dönüştüğünü
görerek,
seni onlara bıraktım,
o aşk parçalayan akbabalara,
kendimi, cehennem ateşinin tam ortasında
çarmıha gerdirdim.
Ben sadece senin ismine bağıracaktım,
Ve sen duymayacaktın,
Olsun ben yine bağıracaktım duymayacağını bilerek
Böylece sen beni unutacaktın zamanla.... beni duymadıkça...
Akbabalar kıyamamış aşkını parçalamaya,
Ama aşkının beni unutturmayan yerlerini kemirmişler,
Acı ama güzel........
Ben burada haykırırken seni
Aşkıma ağlayan iblislerin gözyaşları
Cehennemin ateşini söndürdü.
Artık özel bir cehenneme koydular beni
Kimse duyamaz, kimse bilemez,
Olsun bilmesinler...
Göreceksin, haykırışım
Yıkacak buradaki duvarları...
Ama sana tekrar ulaşmayacak, engellerim...
Tanrı’m son dileğimi yerine getirdi
Ve bunları sana ulaştırdı.
“Bu yazdıklarımı oku ve yak,
İşte o ateş benim,
İlk defa bir ateşin ağladığını gör...”
Ve Tanrı’m, bunları okuduktan sonra,
Hemen unutmanı sağladı...
Elveda...
01.10.1997 – 14:08
Umut Taydaş
|
