Söz
gözlerimdeki yerinin degismeyecegine...
Seni bir ömür sevecegime...
Kelebeklerin renklerinin insani büyülemesi gibi,
bugünüm gibi, yarinimda da
hep sevginle yasayacagima...
Her bakisinda okudugun o gözleri, her zaman
yaninda görecegine, en yakin dostun,
en yakin sirdasin, en yakin arkadasin olacagima...
Sikintinin sikintim, üzüntünün üzüntüm olacagina...
Her kizgin anini çiçege dönüstürecegime...
Her üzgün aninda tebessümünün geri gelmesi için
elimden geleni yapacagima...
Asla ve asla soguktan da, yalnizliktan da
üsümeyecegime...
Seni bir ömür sevecegime...
Yaninda olamadigim ve varligima ihtiyacin oldugu
her anda bir rüzgar olup seni saracagima...
Gözümün gözüne degdigi her an,sana yeniden
asik olup seni bir Prens`e dönüstürecegime...
Bir yasam...
Ve her sabah sana asik olarak uyanacagima...
Sen uyurken sana bakip,
sen ve ben için dualar edecegime...
Hasta oldugun zaman sana
sicacik bir çorba yapacagima...
Seni asla üzmeyecegime...
Seni kizdirirsam bunu bilmeden yapacagimdan
hemen özür dileyecegime...
Beni tanidigin gün, bende gördügün neyse,
ömrümce ayni beni görecegine...
Sevgimin asla degismeyecegine...
Sevgimin asla azalmayacagina...
Bilakis, her gün büyüyen bir sevgiyi görüp,
seni mutluluk ormanlarina tasiyacagima...
Senin her seyin önünde oldugun gerçeginin
asla degismeyecegine...
Gökmen Dursun
|
