Kal-nız
Bir insan besliyorum, büyütüyorum
Gizli, hızlı,
Herkeslerden sakınarak,
Tüm bildiklerimi öğretip
Yaşama amacını sen yapıp,
Seni sevmeye şartlandırarak,
Bir insan büyütüyorum...
Nefesimi şişeden alıyorum,
Tiner gibi çekiyorum içime en kirli havaları
Saat gece iki
İnsan büyütülecek bir saat değil gibi,
Penceremin kenarından gelen
Çok eski bir ışık gösteriyor bana kalemimi,
Kağıt ortada yok,
Şimdi seni öyle dolu yaşıyorum ki,
Seni şimdi öyle çok istiyor,
Öyle çok seviyorum ki,
Büyüyorum,
Seni sevmeye şartlanıyorum
Saat gece iki,
Sevmek için ideal bir saat sanki,
Oysa sen
Hiç böyle uzağımda olmamıştın...
( 30.03.98 )
“karanlığa muhtacım”
Umut Taydaş
|
