Teseyyüp
Ya sen geç gelmişsin yalnızlığına bu şehrin
Ya ben erken aşık olmuşum...
Tercih edilmemiş binlerce hüznün
Kolik müptelasıyım;
Cansız ışıkların yüzüme kattığı soğuk ifadeden korkarsın.
Sen de git... ben;
Bu şehrin en genç yalnız zamanlarını bilirim
Duvarlarına sarıldığı ve göllerini ağladığı zamanları,
Uzak tepeler ardından suluboya bir resim gibi
Güneşi doğurduğu zamanları,
artık bir harabe olan tarihinin dimdik durduğu günleri,
bu şehrin üşüdüğünü;
Ben bu şehrin en uzak zamanlarını bilirim
Kendine bile gelemediği zamanları,
Katliamdı yollar, ve korkular stabilize,
Ki sokaklarındaki rüzgar,
Buruk bir senfoniyi andırırken
Ben ağlamaktan alamazken kendimi
Ve parklar, bahçeler, ve buluşma yerleri
Yalnızlığın yalnızlıkla buluşup
Onu sevdiğini itiraf ettiği yerlerden başka bir yer değillerdi.
Oysa ki ölüm; teslimi ölüler
Bir şehri hiç terketmeyen
Sadık dostları, sessiz bekçileriydiler
Mezarlara basmak günahtı.
Ben bir alkoliktim bu şehrin yüreğine basarak gezinen
Bir mezara kapatılmamış tek o kalmıştı benden başka
Ben
Köşe başlarına dayanan ve hatıralarını hatırlatıp
Nâralar atan
Geceleri, sevilmeye muhtaç sokaklarını dolaşıp hallerini soran,
Yalnızlığı küçük bir çocuk gibi elinden tutup gezdiren,
ve şehri öğreten,
ben ertelenmiş pembelikleri şehrin gözleri önüne sererdim,
bu şehrin büyüttüğü son çiçeklerin tohumlarını eken bendim,
ve bu şehri sevdiğini asla itiraf etmeyen...
Bu gece bu şiiri yazmazsam, bir daha yazamam
Ama nasıl da ölücül ayrılık, oysa ben ölürsem şehir
Bensiz kalır, ben köşesiz
Yalnızlık yalnızlıksız
Sokaklar sevgisiz,
Ölmemek için ayrılmalıyım
Ben şehir, şehir ben
Ayrılık beni başka şehirlere götüren zorba bir tren
Ve sen, gel sen,
Ne şehir ölür, ne ben ayrılırım, ki
Üstelik ben aramızdaki uzaklığa dair hiçbir şiir yazmak zorunda kalmam,
Sarılırım sana, güvenirim, kurtarırsın beni bu ölücül ayrılıktan,
Korkutan yabancılıktan, ellerimi tutarsın, ellerime dolarsın,
Ve sen, gel sen,
Şehir, ben sen,
Ben, şehir sen,
Sen; ama sen,
Hep sen
Oysa ben,
yapamam vazgeçtim,
Gelmesen.
Ayrılık....
Bm Umut “Cyrano”
15.05.1999
“intikam bir korku, ihtişam kıskançlık, ihtiras görmemişlik, ihtiyat güvensizlik, ihtiyar’ım”
Umut Taydaş
|
