Boşver Anne
Sen anlamadın ya beni
boşver be anne !
belki bir gün anlayan çıkar çektiklerimi...
Anlatmak isterdim oysa
aşktan yana
yalnızlıktan yana yüreğimde ne varsa...
Sarılıp ta boynuna ağlamak isterdim.
Sen anlamadıysan başkası hiç anlamaz elemimi
Ama zoruma gidiyor işte
bunu kabullenmek
Bir tek şansım kalıyor Anne !
beklemek...beklemek...
Nice hayallere pervasızca kapılmıştım ,
nice yarınlar düşlemiştim aklımca.
Beni yalnız koyan sevgiliyi
elinden tutup
gelinin diye getirecektim sana..
Oysa hep menfii baktın duygularıma.
Sen anlamadın ya beni
boşver Anne !
belki olurda bir gün bir anlayan çıkar çektiklerimi...
Odama kapanıp
saatlerce bundan ağlıyorum işte.
Duvarları yumruklayıp ellerimi paralasam da,
sen başka bir alemdesin.
Bunu söylemek acı ama
hiç ortak olamadın yalnızlığıma.
Oysa anlatmak isterdim
ayrılıktan yana
yalnızlıktan yana ne varsa yüreğim de.
Yine de hep seni seviyorum
hep gönlüm sende.
Sen anlamadın ya beni
boşver Anne ;
belki olur da bir gün
bir anlayan çıkar
bir tutan olur ellerimi...
11.01.2000
Mustafa Çelebi Çetinkaya
|
