18`imde Olabilsem
Özgür olmayi özledim
Hesapsiz, umarsiz, divane...
Disarda kizgin günes
Bense hala içerde..
Simdi cilginlik yapmak istiyor oysa yüregim
Biraksalar beni bir basima
Atarim kendimi kirlara
O derin mavilige dalar gözlerim
Uzanir nemli çimenlere
Bahar havasini salarim içime
Papatyalardan taclar yapardim küçükken
Yine yapabilir miyim denesem..?
Keske bugün yine 18’imde olabilsem...
Dayatmalara rest çekebilsem
Yüregimin götürdügü yere gidebilsem
Sevebilsem..
Sevilsem..
Aklima geleni söylesem
Yine 18’imde olabilsem...
Coskulu asklar yasasam yine
Pir pir etse yüregim her çalan telefonda
Onu görebilmek için cirpinsam
Aslinda varolmayan dertlerim olsa
Çocukça kaprisler yapabilsem
Bagirarak aglayabilsem
Pembe düsler kurabilsem,
Dünyanin bütün kirlenmisligine ragmen..
Gelecege dair planlar yapabilsem
Pastahane köselerinde bulusabilsem
Yine büyümeyi istesem,
Ama hiç büyümesem..
Yine 18’imde olabilsem…
30’lu yaslar yine çok uzak gelebilse
Aklima estiginde yolculuga çikabilsem
Sorumluluk kelimesini daha geç ögrensem
Her söyleneni üstüme alinip yerine getirmesem
Baskalarinin yapmasi gerekenleri onlara birakabilsem..
Eksikleri kovalamasam
Hayatimda yarim kalan biseylerde olabilse
Tabagimda biraktigim pirinç tanelerinin
gözyasi olacagina inansam yine..
Kapi önünde gizlice ruj sürebilsem
Sigara paketimi gizleyecek delik arasam
Ve tabii özene bezene yazilmis ask mektuplarim olsa
yastigimin altinda
Kulagimdaki walkman ile uyuyakalsam
Duvarlarimi yine posterler süslese tablolar yerine
Annemin otoritesini kirmak için yine babami öne sürebilsem..
Neseli, riyasiz dostluklar kurabilsem...
Mutlulugu doyasiya tadabilsem...
Keske bugün yine 18’imde olabilsem…
Demet Barkan
|
