Gidenler
Akşam oldu yine kurdu sofrayı,
Son bir kez seyretti mehtabı ayı,
Mesken bildikleri yalan dünyayı,
Amansız terk etti göçüp gidenler.
Işığı söndürüp daldı uykuya,
Yorgun gözlerinde tatlı bir rüya,
Bir oh diyemedi üzüntüm bu ya,
İçime dert oldu göçüp gidenler.
Üstüne yıkıldı yaptığı hanlar,
Acı çığlıklarla inledi canlar,
Ortalığı sardı feryat figanlar,
Sebebin sormadı çekip gidenler.
Neşesi, sevinci, acı, kederi,
Gittiği yerlerden dönmezler geri,
Yaşadığı onca yıl seneleri,
Elveda demedi çekip gidenler.
Ardından bakarken gözlerimde yaş,
Giden sevdiklerim dostum arkadaş,
Dönülmez yolculuk bu yavaş yavaş,
Bir el sallamadı göçüp gidenler.
Yarını yok artık ümitler bitti,
Vatanı yurdunu dostu terketti,
Sayılı günleri çabuk tüketti,
Dönmezler geriye göçüp gidenler...
(ADANA 07.06.2000)
Nimettullah Sönmez
|
