Ben
aysız karanlık gecelerde görürüm
dar ağacındaki soluksuz aşkları
gömerim karanlığa geriye kalanları
yurtsuz ve susuz ne varsa
susuz ve taşlı ırmaklarda tutarım
şefaatsiz ve aç balıkları
kayalıklara bırakırım soluklarını
soğuk ve sıcak ne kaldıysa
çukur dağlara tırmanırım
çiçekleri parçalar avuçlarımı
döker üzerlerine kanlarımı
su ve kırmızı ne varsa
dumansız ateşler yakarım
alevlerin biri mavi biri sarı
eritir sıcaklığı uzağı
kan ve buz ne kaldıysa
uzaklara yolculuklara çıkarım
yolların biri açık biri kapalı
aşmış biri ovaları biri dağları
gerilerde ne kaldıysa
uzağı deler gözlerim
andırır biri pınarı biri ırmağı
sularının biri tuzlu biri tatlı
ak dan ve yeşilden başka ne varsa
doğarken dünyam ben ölürüm
havaya savrulur dünyamın çığlıkları
birileri tutar sevinci birileri yası
benden arda ne kaldıysa
Burhan Kamalı
|
